Ik haat je, maar niet heus 7

Hoofdstuk 7:

Drie dagen lang zit ik me te bedenken wat ik tegen Gia ga zeggen, maar ik denk dat ik het beste kan zeggen dat ik bij mijn ouders ga eten en mijn moeder en ik samen gaan koken, dus vandaar al die boodschappen die ik mee ga nemen. Al moet ik even kijken hoe ik die ga betalen. Hopelijk krijg ik weer bijna salaris, maar ik moet even wat extra’s hebben zodat ik wat boodschappen en hoognodige dingen kan betalen.

Als het dan eindelijk zaterdag is, verzamel ik al mijn moed en adem diep uit. ‘Gi? Kun je me wat extra geld overmaken?’

‘Waarvoor?’ vraagt Gia, die op haar vertrouwde plek aan de keukentafel zit. Al zolang ik hier samen met haar woon, heeft ze tot nu toe elke dag gewerkt. Ik vraag me af hoe lang ze dat nog volhoudt, als je ziet waar het mij gebracht heeft. Maar haar werk is haar passie, misschien is dat het grote verschil.

Ik zeg op het meest luchtige toontje: ‘Mijn moeder appte me. Ze vroeg of ik kom eten. Ik wil even boodschappen gaan doen zodat we samen wat lekkers kunnen koken.’

‘Is goed hoor,’ zegt Gia goedkeurend en ze pakt haar telefoon om me wat geld over te schrijven. ‘Zo, gelukt.’ Ze legt haar telefoon neer en buigt zich weer over haar laptop.

‘Dank je. Doei.’ Ik doe de deur achter me dicht en kijk verwonderlijk naar de deurklink. Dat was makkelijk. Al voelt het best rot om tegen haar te liegen, aangezien ze zo veel voor me doet.

Met een glimlach op mijn gezicht fiets ik naar de supermarkt, om iets lekkers uit te zoeken voor het etentje met Edwin. Ik besluit te gaan voor iets wat niet te moeilijk te maken is, maar waarvan ik weet dat Edwin het ontzettend lekker gaat vinden. Ik ga voor risotto met champignons, spinazie en geitenkaas. Misschien daarop nog geraspte Parmezaanse kaas, voor de extra smaak.

Ik reken af en gelukkig zie ik die chagrijnige verkoopster dit keer nergens. Ik ga naar huis en stop alles in de koelkast. Dan ga ik naar mijn slaapkamer, om dit keer eens echt werk te maken van mijn uiterlijk. Ik kijk in de spiegel, naar mijn futloze haar, en krijg dan opeens een goed idee.

Ik loop mijn slaapkamer uit. ‘Gi,’ begin ik weer. ‘Kun je me weer wat extra geld overmaken?’

‘Alweer? Hoe snel druk je alles er doorheen?’ vraagt ze achterdochtig.

Ik schud mijn hoofd en begin te lachen. ‘Nee, voor de kapper!’

Als ik mezelf in de spiegel bij de kapper bekijk, herken ik mezelf niet meer terug. Mijn dunne pluishaar is nu steil en heeft veel meer volume. De grijze muis-kleur is vervangen door lichtblond. Eindelijk lijk ik weer meer op mezelf dan eerst, en ik zie er in één klap veel frisser, netter en knapper uit.

Gia vond het zo’n goed idee dat ze met me mee is gegaan en nu als eerste het resultaat kan bewonderen.  ‘Wauw,’ zegt ze met open mond. ‘Daar is de oude Nicole weer terug!’

Ik glimlach en kan niet anders dan haar gelijk geven. Ik ben benieuwd wat Edwin van mijn nieuwe look gaat vinden!

Als het dan eindelijk half zes is, bel ik met de boodschappentas bij hem aan. Hij doet met een glimlach open, maar als hij mij ziet staan kijkt hij alsof Beyoncé voor zijn deur staat.

Ik glimlach gevleid. ‘Hoi Edwin.’

Het duurt even voordat hij wat zegt. ‘Jezus, Nicole,’ zegt hij met een goedkeurend lachje. ‘Ik herkende je helemaal niet.’ Hij lijkt te blozen voordat hij weer wat zegt. ‘Je ziet er goed uit.’

Ik voel honderd vlinders uit hun cocon in mijn buik ontsnappen en glimlach stralend. ‘Dank je. Mag ik binnenkomen?’

‘Ja, natuurlijk.’ Edwin houdt zijn deur verder open. Hij ziet er zelf ook niet verkeerd uit. Opnieuw een spijkerbroek en een blouse, maar dit keer in het blauw.

‘Wat ga je klaarmaken?’ vraagt Edwin nieuwsgierig als hij me zijn woonkamer binnenlaat.

‘Dat is een verrassing,’ zeg ik lachend. Ga jij maar zitten, ik roep wel als het klaar is.’

‘Zal ik je niet helpen?’

‘Nee, want dan heb jij meegeholpen, dat telt niet. Dan kan jij toch nooit beoordelen of ik wel echt zo’n derde-prijs-winnende kok ben?’ Ik duw hem in de richting van de bank en ik zie dat hij gehoorzaamt.

‘Oké, oké,’ zegt hij, met zijn handen in de lucht. ‘Maar laat me dan op z’n minst even wat drinken voor je inschenken.’

‘En?’ durf ik eindelijk voorzichtig te vragen als we onze risotto voor de helft hebben opgegeten. ‘Wat vind je ervan?’

Edwin schept wat risotto op zijn vork. ‘Nou, dit is echt niet derdeprijs-waardig,’ zegt hij, zo serieus dat ik bang ben dat hij mijn eten uit gaat spugen en buiten weg gaat gooien, maar dan lacht hij. ‘Het verdient de eerste prijs.’

Ik voel mijn maag op en neer springen door zijn compliment. ‘Echt?’ vraag ik ongelovig.

‘Ja, echt, het is heerlijk,’ zegt hij gemeend, en hij stopt zijn vork met de risotto verheerlijkt in zijn mond. ‘Ik dacht eerst: gadver, een gerecht zonder vlees? Hoe kan dat ooit lekker zijn? Maar je hebt het tegendeel bewezen.’ Hij lacht.

Ik lach terug. ‘Ik kook altijd vegetarisch. Mensen wennen er gelukkig snel aan, maar ze moeten er even doorheen kijken.’

‘Echt serieus, waarom ga je hier niet meer mee doen?’ vraagt hij en kijkt me serieus aan.

‘Wat? Met koken?’ vraag ik stompzinnig.

Edwin neemt weer een verheerlijkte hap. ‘Ja, je kookt echt goed. En je vindt het leuk, toch?’

Ik knik zachtjes. ‘Jawel, maar ik wil niet als kok ergens gaan werken. Dan moet ik weer op onregelmatige tijden en in weekenden, en dat was nou net wat ik niet meer wilde.’

Edwin knikt. ‘Ja oké, dat snap ik. Maar wie zegt dat je dat moet doen? Er zijn toch zoveel andere mogelijkheden?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Dat zei Gia ook al. Maar ik wil me eerst weer goed over mezelf voelen voordat ik echt een beslissing neem.’

Edwin legt zijn vork neer en kijkt me grijnzend aan. ‘Nou, je ziet er nu hartstikke goed uit, dus dat lijkt me niet zo moeilijk.’

Ik knik bevestigend. ‘Het gaat gelukkig ook alweer veel beter. Nu ik wat meer rust heb teruggevonden en weer wat meer doe koken. En dat jij tenminste niet meer zo pesterig bent als eerst,’ zeg ik er lachend achteraan.

Edwins lachje zakt meteen weg en kijkt wat ongemakkelijk weg. Na wat een paar minuten lijkt kijkt hij me beschaamd aan en kucht. ‘Nicole, het spijt me dat ik je zo slecht heb laten voelen. Dat ik je pestte en uitlachte, en van de trap heb laten donderen. Het spijt me dat ik je pijn heb gedaan. Dat is nooit mijn bedoeling geweest. Ik wilde gewoon je aandacht hebben.’

Mijn hart begint sneller te kloppen en nu is het mijn beurt om een tijdje stil te zijn. ‘Nou,’ zeg ik met een stem die niet op de mijne lijkt. ‘Dat is wel gelukt.’

‘Maar ik deed het op de verkeerde manier.’ Edwin schuift wat dichter naar me toe en hij kijkt me doordringend aan. ‘Ik bedoel, Lopez is gewoon een kutwijf, maar jij verdiende het niet om dezelfde behandeling te krijgen.’

Ik glimlach van ontroering. Zo te zien meent hij het oprecht, maar toch voel ik me rot. ‘Gia kan soms bot, te serieus en verbitterd uit de hoek komen, maar ze heeft een goed hart. Ze wilde mij als huisgenoot, toen we allebei iemand nodig hadden. Dat zegt wel wat, toch?’ Ik glimlach. ‘Ze heeft ook dit eten en het kappersbezoek voor me betaald.’

Edwin kijkt verrast op. ‘Oké. Dat had ik niet van haar verwacht.’

Ik lach. ‘Nee, dat zou ze ook niet voor iedereen doen, hoor.’ Meteen voel ik me weer schuldig, omdat zij nu denkt dat ik doodleuk bij mijn familie aan het eten ben, en ik probeer die gedachte snel van me af te wimpelen. Dat lukt aardig, als ik iets besef en mijn ogen groot worden van schrik. ‘O shit. Ik ben het dessert helemaal vergeten!’

‘O. Nou, maar goed dat ik er dan wél aan heb gedacht,’ zegt Edwin met een grijns en hij staat op. Hij maakt het diepvriesvak in de koelkast open en haalt er lachend een bakje vanille-ijs uit.

Ik kijk hem lachend aan en weet dat deze gezellige avond nog maar net begonnen is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *