Ik haat je, maar niet heus 4

Hoofdstuk 4:

‘Only my lips,’ hoor ik Charlie op het scherm zeggen, wat inhoudt dat dit de laatst gesproken woorden zijn voordat hij en Sophie hun lippen op elkaar drukken op het Italiaanse platteland.

‘Ahw,’ zeg ik zwijmelend en wacht tot de aftiteling verschijnt, om dan terug naar het hoofdmenu op Netflix te gaan. ‘Leuke film toch?’

‘Zeker, je hebt niets teveel gezegd,’ zegt Gia goedkeurend. Ik kon er met mijn verstand niet bij dat zij Letters to Juliet nog nooit gezien had, dus ik stelde voor om mijn zelfgemaakte tofu-ovenschotel voor de tv op te eten zodat we samen de film konden kijken.

‘Ik hou van films waarin ik zelf ook verliefd word op de mannelijke tegenspeler,’ zwijmel ik weer.

Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe Gia me aankijkt. ‘Die Charlie?’ Ze klinkt er zowaar verafschuwd bij.

Ik kijk haar aan. ‘Ja. Ik vind hem cute,’ zeg ik met een lachje, en heel even verschijnt Edwin in mijn gedachten, omdat hij nogal veel van hem wegheeft. Ik schud die gedachte snel van me af. ‘Jij niet dan?’

Gia snuift. ‘Nee, ik val niet op blond. Ik vond die Italiaanse kleinzoon van die mysterieuze Lorenzo veel leuker. Meer mijn type.’

‘Ja oké, die zag er ook goed uit,’ knik ik goedkeurend. ‘Zou je met hem een relatie willen? Of met iemand die op hem lijkt?’

Gia snuift opnieuw. ‘Ik hoef geen relatie. Ik heb er twee gehad en die waren allebei geen succes, dus dat heb ik een beetje afgezworen. Onenightstands met knappe Spanjaarden, dat is wat ik wil. Geen langdurige relatie.’

Ik kijk haar aan en vraag me af wat er ooit in die relaties gebeurd is waardoor ze nu zo verbitterd over relaties denkt, maar ik probeer te luisteren naar het geluid dat ik al ongeveer een halfuur hoor, maar dat nu pas echt duidelijk is nu de film afgelopen is. Het klinkt als muziek, maar ik hoor vooral de bastonen. Ik kan nog net horen welk liedje er afgespeeld wordt, maar ik kan de tekst niet horen. ‘Waar komt die muziek eigenlijk vandaan?’ vraag ik me hardop af.

Gia kijkt me vragend aan en probeert dan ook te luisteren. ‘Het klinkt alsof het van de buren komt.’

‘Van hiernaast?’ vraag ik. Dat lijkt me stug, links van ons woont een oud vrouwtje en rechts een man van ver in de dertig die er alleen in het weekend is aangezien hij de rest van de tijd op zakenreisjes schijnt te zijn. Ik heb hem nog nooit gezien, maar volgens Gia is hij best wel knap voor een Hollander. Net zo knap als Charlie misschien?

Of als Edwin?

Weer schud ik die gedachte van me af. Waarom denk ik de hele tijd aan hem? Hij haat me en dat heeft hij duidelijk laten merken. Voor mij is het klaar.

Gia probeert wat beter te luisteren en loopt dan in een snelwandelpas naar de deur. Ik hoor dat ze hem opendoet en de hal inloopt. Even wil ik haar gaan volgen, maar eerlijk gezegd zit ik wel lekker en daarbij heb ik geen zin om Edwin per ongeluk tegen het lijf te lopen.

Ik hoor Gia gehaast terugkomen. Haar lip pruilt kwaadaardig en haar grote, hazelnootkleurige kijkers zien er zo koud uit dat ik bijna de aders op haar voorhoofd kan zien kloppen. ‘Edverlies houdt blijkbaar een feestje!’

‘Wat?’ vraag ik verbaasd. ‘Op woensdag?’

‘Ik zeg het je.’ Gia wijst met haar vinger naar me. ‘Hij wil dat wij verhuizen. Nou, dan heeft hij geen idee wie hij boven zich heeft wonen!’

Heel even voelt het alsof mijn hart vertrapt wordt, maar dan herstel ik me. ‘Weet je het heel zeker? Dat het een feest is, bedoel ik?’

‘Ik zag allemaal fietsen in onze hal staan en hij was net een stelletje gasten aan het verwelkomen toen ik bovenaan de trap stond te kijken.’

‘O,’ zeg ik nu en ik krimp in elkaar. Hoe moet ik nu gaan slapen met die herrie? Van de psycholoog moet ik acht uur slaap krijgen per nacht. Ik krijg al tranen in mijn ogen bij de gedachte dat Edwin mijn herstel aan het verpesten is.

‘Hij zit gewoon een feest te geven!’ roept Gia nogmaals, nu boven de muziek uit en ze schopt gefrustreerd tegen  mijn slaapkamerdeur. Haar ademhaling is nu zo ongecontroleerd dat ik vermoed dat ze nu met haar blote handen een plank doormidden kan breken, maar dan ademt ze diep in en uit en herstelt ze zich. ‘Dit vraagt om zware maatregelen.’ Ze loopt met opnieuw een snelwandelpas naar haar slaapkamer.

Ik schrik en volg haar. ‘Wat ga je doen?’

Gia blijft stilstaan en draait zich om. ‘Wij,’ zegt ze dan lachend. ‘Wij gaan eens even lekker voor opschudding zorgen.’

Mijn ogen worden groot. ‘Gaan wij ook een feest geven? Nee, daar raak ik veel te overprikkeld van en…’

‘Nee, we gaan bij hem langs,’ stelt Gia me gerust. ‘Nou, ga jezelf mooi maken. Dan gaan wij die loser laten zien dat er met ons niet te sollen valt.’

Nog niet helemaal overtuigd van dit idee loop ik naar mijn slaapkamer. Ik ga voor de spiegel staan en meteen walg ik van mezelf. Nogal logisch dat Edwin me toch niet zo leuk vond als ik eerst dacht. Ik zou ook niet verliefd op me worden als ik mezelf zo, in een oversized Marvel t-shirt en een joggingbroek met gaten, zou tegenkomen.

Ik staar naar mijn steile, dunne haar, dat ooit voor blond door moest gaan, maar nu een nietszeggende, doffe grijzemuis-kleur heeft. Hetzelfde geldt voor mijn ogen. Die waren ook ooit blauw, maar door alle depressies en andere vervelende gebeurtenissen van het laatste halfjaar hebben ze hun sparkle verloren. Misschien dat ik daarom zo’n fan ben van Edwins ogen. Ze herinneren me aan wat ik ook ooit had. Wie ik ooit was. In al die vijfentwintig jaar dat ik leef heb ik mezelf nog nooit zo lelijk gevoeld.

Ik haal diep adem en knipper mijn tranen weg. ‘Gi?’ roep ik zachtjes.

‘Wat?’ hoor ik haar roepen aan de andere kant van de gang.

‘Wat moet ik aan?’ vraag ik, alsof ik een klein kind ben dat nog helemaal geen verstand heeft van mode.

Ik hoor haar zuchten. ‘Ik kom zo.’

Ik knik, ook al kan ze dat niet zien, en kijk weer terug in de spiegel. Gia heeft niks te klagen over haar uiterlijk, zij is het toonbeeld van verfijnde perfectie. Haar Spaanse roots werken op dat gebied zeker in haar voordeel. Haar volle, donkerbruine haar zit altijd alsof ze net bij de kapper vandaan komt en haar serieuze, maar sensuele blik laat iedereen geloven dat ze een zus van Camila Cabello had kunnen zijn.

Ik snapte ook niet waarom zo iemand als zij zo iemand als ik vroeg om bij haar in huis in te komen trekken, maar ik vermoed dat ze eenzaam was. Al zou ze dat nooit toegeven. Toen haar moeder overleed, was haar vader al terug naar Spanje verhuisd en qua familie had ze hier niemand waar ze terechtkon. Ze besloot het huis van haar moeder te verkopen en van dat geld deze bovenverdieping te kopen, omdat ze niet aan haar moeders dood herinnerd wilde worden. Tenminste, dat vertelde ze me.

Ik kende haar van yogales, waar wij de enige twee deelnemers van onder de dertig waren, dus zo raakten we wel eens aan de praat. Een keer zei ze me dat ze een huisgenoot zocht om de boel wat op te fleuren. Waarom ze mij daarvoor vroeg snap ik nog steeds niet, maar ik liet het me geen tweede keer zeggen. Een kans om bij mijn ouders en puberale broertje weg te gaan greep ik met beiden handen aan.

We leerden elkaar wat beter kennen om te zien of het echt zou klikken (dat was gelukkig zo), we knapten onze verdieping op, kochten meubels en nu zijn we een jaar verder. Nog altijd vraag ik me af of ze spijt heeft van de keuze om haar huis met mij te delen, maar daar hoor ik haar niet over. Waarschijnlijk omdat ze wil voorkomen dat Edwin ons hier wegjaagt en zelf de bovenverdieping inpikt.

Ik zucht en maak een half knotje in mijn futloze haar, en zoek een gekleurde scrungie uit om het geheel er wat vrolijker uit te laten zien. Dan pak ik mijn make-up tasje, wat op de bovenste plank van mijn kledingkast ligt te verstoffen, en haal er mascara uit. Het is lang geleden dat ik die gebruikt heb.

Zuchtend haal ik de dop van het flesje en buig me voorover, om voor het eerst sinds een lange tijd mijn gezicht weer eens te laten shinen.

En ook al voel ik het op dit moment nog niet zo, en ook al ben ik nog lang niet waar ik wil zijn, en ook al wordt het niks met die vriendschap tussen mij en Edwin, misschien geeft dit onaangekondigde feestje waar we ongevraagd binnen gaan vallen me juist wel die boost die ik nodig heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *