Ik haat je, maar niet heus 1

Hoofdstuk 1:

Oh my god.

De laatste keer dat ik gezoend heb was… toen ik nog thuis woonde, denk ik. Heel lang geleden dus.

Of nou ja, dat is maar anderhalf jaar geleden, maar zo’n periode kan heel relatief zijn. Die periode is tussen twee snelheidsboetes in het verkeer best wel kort. Voor zoenen nogal lang.

Ineens ruik ik een vlaag van een zoet mannenluchtje, en meteen bekruipt me een behaaglijk gevoel. Ik kijk naar Edwin, die naast me zit en dit keer wil ik geen anderhalf jaar hoeven wachten op mijn volgende zoenpartij. Ik buig me langzaam naar hem toe.

Edwin snapt de hint en glimlacht. Hij strijkt over mijn wang en ik voel de hitte naar mijn hoofd stijgen. Een luikje vol adrenaline opent zich in mijn buik en verspreidt zich door mijn hele lichaam als zijn lippen weer zachtjes die van mij raken.

Lang duurt dat euforische gevoel niet. Ik hoor de krakende voordeur beneden opengaan en de adrenaline van opwinding verandert al snel in adrenaline van paniek.

Gia.

‘Je moet hier weg!’ sis ik en ik trek Edwin van de bank af. Ik hoor hoe mijn huisgenoot de trappen op komt lopen.

‘Hoe dan?’ vraagt Edwin, overduidelijk net zo gestrest als ik.

Hij heeft gelijk, via de voordeur gaat niet. ‘Het balkon!’ roep ik dan. ‘Zo kun je naar beneden klimmen.’

‘Ben je gek? Ik ga met dit weer mijn leven niet riskeren.’

Ik zucht diep, en als ik hoor dat Gia boven aangekomen is en de sleutel in het slot draait, trek ik Edwin zo snel als ik kan mee naar de gang, open mijn slaapkamerdeur en duw hem naar binnen.

Net op tijd, want Gia maakt met een doorweekt gezicht en nat haar de deur open. Ik sluit mijn slaapkamerdeur. ‘Hé,’ roep ik zo enthousiast als ik maar kan. ‘Nu al terug?’

Ze kijkt me met grote ogen aan. ‘Nu al? Het is al half elf.’

O shit. Ik was door al dat gedoe met die storm, die stroomuitval en Edwin het besef van tijd helemaal kwijt. Ik schud het snel van me af. ‘Nou ja. Hoe was het?’ vraag ik in een poging geïnteresseerd te doen en ik help haar uit haar doorweekte jas.

‘Mwah. Al dat Spaanse geratel… Gelukkig zie ik ze maar hooguit twee keer per jaar.’ Gia gooit haar natte kleding over de verwarming.

‘Weet je wat? Anders ga je even douchen,’ stel ik voor en ik leg een hand op haar rug, proberend om haar op die manier naar de badkamer te loodsen. ‘Dan kun je even lekker opwarmen en al die gebeurtenissen met je familie weer vergeten.’

Gia knikt. Haar pony plakt in vettige, natte slierten aan haar voorhoofd. ‘Jezus, ik ben blij dat ik nog leef. Gelukkig zat jij de hele avond binnen.’

Ik voel mijn hart weer sneller kloppen en knik voorzichtig. ‘Ja. Gelukkig.’

Als mijn huisgenoot naar de badkamer is vertrokken, laat ik een zucht van opluchting horen en loop dan mijn slaapkamer binnen. Edwin zit op mijn bed, en lijkt mijn kamer uitgebreid te bekijken.

Meteen schaam ik me voor de hoeveelheid kleding en andere rommel op de vloer en ik loop naar hem toe. ‘Sorry voor de rommel,’ zeg ik toch maar. ‘Als ik wist dat ik vanavond bezoek zou krijgen had ik wel opgeruimd.’

Edwin wuift mijn bezwaar weg. ‘Ach, dit kon niemand overzien. En daarbij, weet je hoe netjes jouw kamer is vergeleken met die van mij? Sowieso, jullie hele huis lijkt wel van een lifestyleblad te zijn gekopieerd, vergeleken met dat van mij.’

Ik lach moeilijk. Aan het toontje in zijn stem te horen is hij nog steeds jaloers dat hij de kleine, bouwvallerige benedenverdieping heeft en wij de grotere, lifestylerige bovenverdieping.

En bij die gedachten voel ik mijn maag zich verdraaien. Hoe moet het nu verder tussen ons? Officieel zijn we gezworen vijanden. We haten elkaar. Tot op het bot, en dat is nog zacht uitgedrukt. Die zoenen waren echt hartstikke fout.

Edwin lijkt hetzelfde te denken en hij staat op van het bed. Langzaam loopt hij naar me toe en bij elke stap die hij zet, gaat mijn hart hoger in mijn keel bonzen. De stilte tussen ons is ongemakkelijk, maar ik weet ook niet wat ik moet zeggen om de stilte te verbreken.

Ineens hoor ik geklop op mijn deur, wat de spanning tussen ons spontaan verbreekt. ‘Nicole?’ hoor ik Gia aan de andere kant van de deur vragen.

Van schrik duw ik Edwin in de hoek tegen de muur, om hem zo achter mijn slaapkamerdeur te verbergen. Ik doe de deur open, en tref Gia aan met een handdoek om zich heen geslagen. ‘Hé, nog niet in de douche?’ vraag ik.

‘Alle zeep is op.’ Gia zwaait met een aantal lege flesjes Nivea, Dove, Therme en die lekkere aardbeiengeur van The Body Shop en ze kijkt me verwijtend aan. ‘Waarom laat je die toch altijd in de douche staan?’

Shit. Weer schaam ik me voor mijn rommelige en chaotische karakter en even zou ik willen dat ik net zo was als mijn nette en gestructureerde huisgenoot. Ik zucht. ‘Ik heb nog wel wat Rituals in de kast staan, even kijken.’

Ik draai me om en vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe Edwin stokstijf achter de deur staat en zijn adem inhoudt, en ik hoop dat het Gia niet opvalt. Ze mag er echt niet achter komen dat hij hier is, ze haat hem zo mogelijk nog erger dan ik. (En nu al helemaal.)

Ze stapt wat aarzelend mijn kamer binnen en ademt een paar keer diep in. ‘Wat is dat voor luchtje?’

Ik verstijf. Ze staat nu zo’n twintig centimeter voor Edwin, die nog steeds verstrakt achter de deur staat. ‘Wat voor luchtje?’ vraag ik zo normaal mogelijk.

‘Een of ander mannenluchtje,’ zegt ze en ze snuift de geur weer een paar keer op. ‘Ruik je dat niet? Het ruikt best wel sterk.’

Het voelt alsof mijn stembanden spontaan een knoop in zichzelf leggen. Ik kijk haar aan en schud dan wat onhandig mijn hoofd. ‘Ik ruik niks. Misschien stijgen al die geuren van die zeepflesjes je naar je hoofd.’

Ik zie Gia vragend naar al die flesjes in haar hand kijken, en vlug open ik mijn ladekast en haal er de douchegel uit. ‘Zo, alsjeblieft.’

Ik strek mijn arm en Gia pakt de fles wat onhandig aan. Meteen kijkt ze rond en ze trekt een gezicht. ‘Je mag het hier echt eens opruimen.’

Mijn inwendige lichaam neemt een diepe zucht. ‘Ja, doe ik morgen. Ik was naar iets op zoek, dus ik ga even verder zoeken. Nou, douche ze!’ roep ik terwijl ik haar rustig buiten de deur probeer te begeleiden.

Als er iets is wat Gia niet is, dan is het achterlijk. Zij heeft altijd alles zo in de smiezen en als ik ooit een vacature voor geheim agent tegen zou komen, ga ik haar meteen opgeven. Maar echt, ik hoop van ganser harte dat ze nu niks in de gaten heeft en ook niet vindt dat ik me als een debiel gedraag.

Als ze dat al vindt, laat ze het gelukkig niet merken. Ze loopt met de Rituals-spuitfles de deur uit. ‘Dank je,’ zegt ze met een lachje.

Na een knikje sluit ik eindelijk de deur en zuchtend laat ik me er tegenaan vallen. Edwin, die naast me staat, begint te gniffelen. ‘Wat kun jij slecht liegen.’

‘Bedankt voor het compliment,’ zeg ik en rol met mijn ogen.

‘Alhoewel ik Lopez niet moet, heeft ze wel gelijk. Je mag hier echt wel eens opruimen, weet je,’ Edwin kijkt me lachend aan en voor het eerst hoor ik dat hij het grappig bedoelt, in plaats van dat hij me echt te kakken wil zetten. En hij zei dat hij Gia niet mag, maar hij zei niks over mij. Zou hij mij dan echt leuk vinden? Dat zei hij daarstraks, tenminste. Of zat hij gewoon gevangen in het moment, vanwege die storm en die stroomuitval?

Ik heb genoeg van deze dag en wil naar bed. Als ik eindelijk hoor dat de douche aan staat, open ik de slaapkamerdeur en loop met Edwin naar de voordeur. Door al dat gedoe is het gelukkig niet meer ongemakkelijk tussen ons, maar nu we hier in de gang staan weet ik weer niet wat ik moet zeggen.

‘Bedankt voor alles,’ zegt Edwin dan. ‘Hopelijk voel je je weer wat beter.’

Ik knik met een zwak lachje en open de voordeur. ‘Jawel. Ik ben alleen erg moe dus ik ga zo naar bed. Alle indrukken van vanavond even achter me laten. De storm en de stroomuitval, en zo.’ En het zoenen met jou.

‘Snap ik,’ knikt Edwin. Zou hij er ook mee in zijn hoofd zitten? ‘Nou, slaap lekker,’ zegt hij en hij loopt de hal in, waar het overduidelijk een stuk kouder is dan hierbinnen.

Ik sla mijn armen over elkaar. ‘Ja, jij ook.’

Na een klein, maar gemeend glimlachje draait Edwin zich om en hij loopt de trap af. Snel maak ik de voordeur dicht, om daar ook even zuchtend tegenaan te vallen. Over dat zoenen moeten we het beslist nog een keer gaan hebben.

2 Reacties

  1. 17 januari 2020 / 16:58

    Wat leuk! En wat is de titel goed gekozen! Ben benieuwd naar hoe het verder gaat tussen hun 🙂

    • Lianne
      Auteur
      17 januari 2020 / 19:52

      Dank je! Fijn dat je het leuk vindt 🙂 En bedankt voor je compliment over de titel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *