Sneak peek Opgescheept

Else

Met een bonzend hart steek ik de kersverse sleutel in het slot van mijn nieuwe woning. Kempenlaan 76, het laatste appartement van de vijfde verdieping. Ik wil het slot een paar keer omdraaien, maar de deur geeft een klik en gaat meteen open. Is er iemand binnen?

O ja, dat waren die donderwolken achter de horizon van mijn zonnige dag. Ik ben niet de enige die in dit appartement gaat wonen.

Natuurlijk kon ik mijn geluk niet op toen ik de brief kreeg dat ik ingeloot was voor een van deze woningen. Maar ik kreeg er al veel minder zin in toen ik zag dat ik het met twee meisjes moet delen. Mijn visioen van mijn eigen stulpje, waarin ik op de bank een roman aan het lezen ben met de Common Linnets op de achtergrond, werd als rook weggeblazen toen ik die twee andere namen op het blaadje zag staan: Jenny en Lindsay.

Ik heb ze nog niet gezien. Het intakegesprek was individueel, dus waarschijnlijk waren zij op een andere dag of op een ander tijdstip aan de beurt.

‘Is die indeling niet een computerfout?’ vroeg ik nog benauwd aan Paula, de huisbaas die de intake gaf.

Ze keek me aan alsof ik de hagelslag van mijn boterham die ochtend nog boven mijn lip had zitten. ‘Heb je de spelregels en de algemene voorwaarden niet gelezen?’

Jawel, maar ik had gehoopt dat ik een kans zou maken op een woning alleen. Ik gaf haar mijn beste onwetende blik. ‘Dat is me ergens ontgaan denk ik.’

‘Het is juist de bedoeling van de visie om jongvolwassenen meer met elkaar te laten optrekken in het complex. Want ze kijken tegenwoordig alleen maar op hun telefoon en hebben bijna geen interactie meer met leeftijdsgenoten.’ Alsof ze mij aanzag voor een stereotype twintiger die zoiets oppervlakkigs zou doen.

‘Daarbij zijn sommige appartementen erg groot en voorzien van luxe voorzieningen, zoals een oven, een vaatwasser en een ligbad en zou het voor jongeren vrijwel onbetaalbaar zijn om er alleen in te trekken,’ had ze gerateld.

Ik knikte moeilijk. ‘Maar wat als het niet klikt, of als we ruzie krijgen?’

‘Alle appartementen worden eerst voor een halfjaar verhuurd als proeftijd,’ probeerde ze me gerust te stellen. ‘Dus mocht het toch niet bevallen, dan kun je na een halfjaar de huur weer opzeggen.’

Dat kon ze zich haast niet voorstellen. Ik had mijn schouders opgehaald en gezegd dat ik er nog over na moest denken. En nu sta ik hier en ik kan alleen maar hopen dat die Jenny en Lindsay aardige meisjes zijn. Misschien is het juist wel hartstikke leuk om met twee meiden van mijn leeftijd samen te wonen.

Ik duw de deur verder open en werp een blik naar binnen. Een ruime gang met crèmekleurige muren en laminaatvloer komt me tegemoet. Nog geen spoor van die twee meisjes. Ik loop het appartement binnen en sluit de deur.

‘Wie is daar?’

Die hoge, nieuwsgierige stem haalt me uit mijn hoopvolle gedachten en ik schrik. ‘Eh, ik.’ Voorzichtig open ik de deur waar het vandaan komt en kom in een woonkamer zo groot als een half voetbalveld. Maar dat is niet het eerste wat mijn aandacht trekt. Er staat een lang, dun meisje met halflang, donkerblond haar. Ze draagt een gebloemd topje, een spijkerbroek met opgerolde pijpen en roze sneakers.

‘Hoi,’ begint ze, al net zo vrolijk als ze eruitziet. ‘Jij bent vast een van die meisjes.’ Haar bruin met groen gekleurde ogen beginnen te glimmen.

‘Dat denk ik wel ja.’ Ik lach verlegen en steek mijn hand uit. ‘Hallo, ik ben Else. Aangenaam kennis te maken.’

2 Reacties

  1. 11 juli 2018 / 11:26

    Leuk om te lezen wat je aan het schrijven bent! Ik ben heel benieuwd hoe het verhaal verder gaat 🙂

    • Lianne
      Auteur
      11 juli 2018 / 11:35

      Bedankt voor je leuke reactie 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *