‘Wie zit er op mij te wachten?’ 6 tips om die gedachte weg te blazen

Afgelopen zaterdag zat ik even in een dip. Het schrijven aan mijn roman wilde maar niet lukken. De verhaallijnen waren maar mwah, niemand ging deze personages ooit leuk vinden en ik kwam gewoon niet vooruit. Ik zat gewoon te huilen achter mijn beeldscherm. Ik dacht: ik kan het net zo goed gewoon niet doen, want er zit toch niemand op mij te wachten.

Herkenbaar? Onzekere gedachten die zich constant maar afvragen wie er op jou en je werk zit te wachten? Je weet wel dat je niet zo moet denken, maar je doet het soms toch. Ik moet ook eerlijk zeggen, het overkomt me gelukkig niet vaak. Alleen dit weekend was er zo’n moment waarop ik onzeker was en (dacht dat) niks goed ging. Ik wist dat ik verkeerd aan het denken was, dus ik pepte mezelf op met deze zes tips. Hopelijk heb jij er ook wat aan en kun je die vervelende gedachten een halt toeroepen.

1: Laat het verdriet er zijn.

Allereerst: huil het er lekker uit. Klinkt misschien tegenstrijdig, maar je kunt niet ineens weer doen alsof je weer vrolijk bent en alles weer goed is. Je verdriet mag gehoord worden.

2: Pas mindfulness toe.

Dan, als je uitgehuild bent, concentreer je eens op iets anders. Bijvoorbeeld op die mooie pennen die in je pennenbak staan, of op een heerlijke slok thee of de mooi gekleurde nagellak op je nagels. Er is meer in het leven dan het project waar je nu zo gefrustreerd over bent.

3: Ga eens na hoe weinig dingen er zouden bestaan als iedereen zo zou denken.

Of nou ja, weinig… ik denk gerust helemaal niks. Als Edison had gedacht of er wel iemand op hem zat te wachten dan zaten we ’s avonds nog steeds zonder licht. Als Bill Gates zo had gedacht zat jij nu niet dit blogartikel te lezen. And so on. Ik weet zeker dat er dan geen muziek was, of sushi, of chocola (en kan je je voorstellen hoe erg dat zou zijn?), dus denk daar maar eens aan, de volgende keer als je je afvraagt of er wel iemand op jou zit te wachten 😉

4: Kijk eens naar verschillende dingen uit je vakgebied.

In mijn geval was dat natuurlijk mijn boekenkast. Ik keek naar al die leuke, gekleurde feelgoodboeken die ik bezit en aan al die auteurs die ze geschreven hebben. Sophie Kinsella of Lisette Jonkman denken nooit of er wel iemand is die op hen zit te wachten. Want er zitten héél veel mensen op ze te wachten. Dus ik beelde me dat in. Feelgoodlezers die daadwerkelijk op mijn verhalen zitten te wachten. Dat was al een hele troost. Zo kun je dat natuurlijk met alles doen, en beseffen dat jouw doelgroep op jou zit te wachten!

5: Maak een moodboard.

Ik liet het schrijven even voor wat het was en ik besloot mijn moodboard af te maken. Plaatjes en foto’s in het thema van mijn verhaal, en wat ik met mijn verhaal wil uitstralen. Op die manier was ik even met iets anders bezig, maar kreeg ik toch mijn schrijfzin weer terug! Heb je nog niet zoiets gemaakt voor je project? Doe het dan, zodat je meteen weer helder hebt waar jij heen wilt.

6: Bedenk waar je het in eerste instantie voor doet.

Waarom ben jij ooit dit project begonnen? Wat is jouw doel? Ik ging hierover nadenken, en besefte dat ik dit doe omdat ik schrijven het allerleukst vind om te doen. Dat is toch al genoeg motivatie, of niet? Als jij er maar plezier in hebt, daar gaat het om. Mijn doel had ik meteen helder: vrouwen blij en vrolijk maken met mijn verhalen, zodat ze even kunnen ontspannen, alle ellende in deze wereld kunnen vergeten en een glimlach op hun gezicht krijgen van wat ik voor ze gecreëerd heb.

En toen ik een enorm gaaf compliment van iemand ontving over mijn e-book, die ze binnen een paar uur helemaal had uitgelezen, wist ik dat dat is waar ik het voor doe. Zie je? Er zitten wél mensen op me te wachten. Hup, niet zeuren, maar zorgen dat dat boek af komt!

Welke onzekere gedachten heb jij wel eens?

Groetjes en een dikke x!

-Lianne

Volg:
Share:

6 Comments

  1. 9 juni 2020 / 16:46

    Mooi artikel om te lezen, echt gaaf dat je hier zo open over bent! En wat fijn dat je ook weer opgepept bent! Ik heb trouwens een klein notitieboekje waarin ik positieve reacties van mensen op m’n verhalen opschrijf. Als ik dan in zo’n dip zit, blader ik erdoorheen en meestal heb ik dan weer genoeg energie om verder te gaan!

    • Lianne
      Auteur
      9 juni 2020 / 17:56

      Dat is inderdaad echt een supergoed idee! Leuk om zo’n boekje bij te houden 🙂

    • Lianne
      Auteur
      12 juni 2020 / 12:41

      Dank je! Fijn dat je er iets aan hebt 🙂

  2. 15 juni 2020 / 08:24

    momenteel heb ik dat ook hoor.. ik ben al een tijd niet fit (eigenlijk gewoon lichamelijk ziek) en donderdag hoop ik eindelijk weer meer te horen in het ziekenhuis. Ik heb het idee dat ik afgelopen tijd nooit meer deze vraag leuk kan beantwoorden: hoe voel je je? ik wou dat ik gewoon goed kon zeggen, maar het zweet staat op mijn rug, mijn rechterarm voelt verdooft, mijn buik heeft continue krampen en is enorm opgezet.. zelf denk ik momenteel met nog een aantal andere aan endometriose, dus in het Bronovo ga ik daar misschien achterkomen. Jij ook succes met alles, je kan het!

    • Lianne
      Auteur
      15 juni 2020 / 14:58

      Wat heftig en vervelend om te horen dat je je zo slecht voelt! Hopelijk hoor je straks wat meer in het ziekenhuis, zodat je dan hopelijk weer de focus kunt leggen op herstel. Beterschap!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *