Over vooroordelen en in hokjes plaatsen

‘Hokjes vakjes, we stoppen iedereen in hokjes vakjes, als ze anders zijn dan wij-ij-ij!’ Ja, dat is serieus een kinderliedje, en ik vond hem superleuk. Maar eigenlijk is het erg gemeen als je erover nadenkt. Alles heeft een hokje, en we hebben altijd (onbewust) vooroordelen over iets of iemand. ‘Die jurk die zij draagt zou ik nooit aantrekken.’ Of: ‘Internetdaten? Ga ik dus echt niet doen!’ We hebben eigenlijk altijd wel ergens iets op aan te merken. Dat vind ik soms wel vervelend, want het zijn dingen dingen die je erg onzeker kunnen maken. Vindt zij mijn haar wel goed zitten? Vinden ze wel dat ik de goede dingen zeg of niet te rustig ben?

Als mensen minder zouden oordelen en er geen hokjes zouden bestaan, this world would be a better place. En het is erg tegenstrijdig. Mensen worden geacht om vernieuwend te zijn of te denken, en dan worden ze juist in een hokje geplaatst omdat ze ‘anders zijn dan wij-ij-ij‘, of juist niet. Neem nou de boekenwereld. Er zijn verschillende auteurs afgewezen bij een uitgeverij omdat ze het genre van hun boek niet in een hokje konden plaatsen, zoals J.K. Rowling dat met Harry Potter had. Zijn schrijvers eens vernieuwend, neemt niemand het aan juist omdat het vernieuwend is. Je zou zeggen dat ze op zoek zijn naar originaliteit, maar nee, het moet een vertrouwd en bestaand genre zijn. En niet alleen bij genres; alles moet vertrouwd en bestaand zijn.

Als een kind tegenwoordig al een beetje teruggetrokken achter in de klas zit, wordt er meteen het labeltje autisme opgeplakt. Als een kind juist erg druk is, heeft het volgens iedereen ADHD. Andersom werkt het ook zo: heeft iemand écht autisme, is die persoon standaard teruggetrokken en in zichzelf gekeerd. Heeft iemand daadwerkelijk ADHD, dan is hij sowieso altijd druk. Want ja, die kenmerken horen bij die aandoeningen. Dat labeltje geeft iedereen er altijd aan. En zo is het met alles: haaien eten mensen, werken in de zorg betekent billen wassen, jongens krijgen blauw en meisjes roze, en noem het verder maar op.

Ik werd altijd in het hokje ‘rustig en stil’ geplaatst. Ik ging er dus ook vanuit dat het echt zo was, want ‘als iedereen het zegt dan zal het wel zo zijn’. Als de maatschappij vindt dat iets zo is, dan zal het wel zo zijn. Maar de enige die ergens een label aan kan geven of in een hokje kan plaatsen, dat ben jij zelf. Niemand kent jou beter dan jij zelf, en alleen jij kan een vooroordeel of een mening over jezelf of dingen hebben. Is er een kwestie en vindt iedereen dat zus, maar jij juist zo? Waarom zou jij meegaan door A te zeggen als jij ook S kunt zeggen? Go left instead of right. Doorbreek die hokjesmaatschappij.

Wil jij klassieke muziek luisteren in plaats van alles wat er op de radio gedraaid wordt? Gewoon lekker doen. Ben jij een van die weinige mensen die een passie voor wiskunde heeft? Kom daarvoor uit. Wil jij die roze laarzen aan terwijl je wel weet dat iedereen er een mening over heeft? Doe gek en wees jezelf. Als jij iets wilt of mooi vindt, waarom zou je je erdoor laten tegenhouden als alle anderen zeggen dat het stom is of niet zo hoort? Als niemand anders een wereld vol vooroordelen en hokjes doorbreekt, dan rest je niks anders om het zelf te doen en je gewoon lekker goed te voelen bij wat je doet. Dat is het allerbelangrijkste. En plaatsen mensen je alsnog in het anders-hokje? Wees dan trots op dat hokje, want je bent een van de weinigen! Dan kun jij lekker gaan zingen ‘hokjes vakjes, we stoppen iedereen in hokjes vakjes, als ze allemaal hetzelfde zijn!’

Heb jij ook veel last van hokjes of vooroordelen?

Groetjes en een dikke x!

-Lianne

Volg:
Share:

10 Reacties

  1. 8 februari 2019 / 16:26

    Ik begrijp heel goed wat je bedoelt. Gelukkig heb ik wel het gevoel dat hokjes denken wel steeds minder wordt hoe ouder je wordt. Op de middelbare school waren (in mijn ervaring) de hokjes veel sterker. En onze generatie is denk ik ook ruimdenkender dan sommige oudere generaties. Toch heb ik soms wel last van hokjes denken, vooral hokjes waar ik mezelf in heb geplaatst. Ik vind open gesprekken altijd heel behulpzaam als iemand mij (of zichzelf) in een hokje plaatst.

    • Lianne
      Auteur
      8 februari 2019 / 21:18

      Je hebt zeker gelijk, toen ik nog op school zat plaatste iedereen elkaar al snel in een hokje en dat is ook gewoon iets wat in die leeftijdsfase overmatig gebeurt. Hoe ouder je wordt, hoe minder het je kan schelen. Tenminste, dat heb ik. Nu maakt het me niet zoveel meer uit in welk hokje ik zit en laat ik anderen ook veel meer in hun waarde. Gelukkig is onze generatie een beetje af aan het stappen van dat hokjesdenken!

  2. 8 februari 2019 / 17:16

    Wat heb je het ontzettend mooi verwoord! Ik ben ook anti-hokjesdenken, hoewel ik besef dat iedereen weleens onbewust oordelen over anderen heeft. Het belangrijkste is denk ik altijd om te willen ontdekken wat mensen anders maakt dan het hokje waarin jij of een ander hen plaatst. Er zijn bijvoorbeeld genoeg tienermoeders die bewijzen dat bepaalde stereotypen over als 16-jarige zwanger zijn helemaal niet kloppen. Net zoals er soms mensen zijn die in eerste instantie heel bitchy en arrogant lijken, maar dat bij nader inzien helemaal niet blijken te zijn. Ik word ook regelmatig in hokjes geplaatst, soms positief (‘harde werker’), soms eerder negatief (‘het altijd brave meisje’), maar laat me er gelukkig niet meer zo door tegenhouden. Zoals jij ook al zegt, je kunt maar het beste gewoon jezelf zijn. In welk(e) hokje(s) dat dan ook past of niet 🙂

    • Lianne
      Auteur
      8 februari 2019 / 21:21

      Je hebt helemaal gelijk, ik ben ook niet zo’n hokjesdenker, alhoewel je onbewust toch altijd wel oordelen hebt. Inderdaad wat jij zegt: zo’n gedachte als wat heeft die 16-jarige dan allemaal uitgevreten dat ze nu zwanger is spookt ook zeker wel eens door mijn hoofd. Maar iedereen heeft een eigen verhaal wat nooit hoeft te kloppen met de werkelijkheid. Net zoals dat wij allebei als braaf en rustig meisje bestempeld worden, nou wij weten allebei wel beter! En dat is wat telt 🙂

  3. 8 februari 2019 / 21:51

    Hé, dat liedje ken ik ook 🙂 En ja … het hokjes denken zit er, helaas, bij mij ook een beetje in. Ik ben absoluut geen voorstander van oordelen, maar ik betrap mezelf er ook nog weleens op. Toch ga ik er vanaf vandaag weer meer op letten 🙂

    • Lianne
      Auteur
      9 februari 2019 / 11:41

      Grappig dat jij het liedje ook kent! Ik heb het vroeger gezongen met het koor waar ik bij zat. Ja, ik herken het, ik houd ook niet zo van hokjesdenken maar toch doe je het (onbewust) soms wel. Wat fijn dat de blog je inspiratie heeft gegeven om er meer op te letten! 🙂

  4. 9 februari 2019 / 09:16

    Mooi geschreven! Ik denk dat iedereen weleens in hokjes denkt. Ik krijg vaak te horen dat mensen denken dat ik arrogant ben, omdat ik gewoon niet zo vrolijk kijk, haha. Gelukkig is dat vooroordeel meestal snel uit de wereld geholpen. Trouwens, je hebt het in je artikel over ‘ziektebeelden,’ maar autisme en ADHD zijn stoornissen en geen ziektes (ik voel me er niet persoonlijk door aangevallen, maar het zou verkeerd kunnen vallen, als je begrijpt wat ik bedoel :p).

    • Lianne
      Auteur
      9 februari 2019 / 11:47

      Wat vervelend dat mensen je door een paar foto’s al gauw arrogant vinden. We oordelen inderdaad allemaal wel eens, maar we hebben er nogal eens een hand van om dat meteen bij iemand te doen die je niet kent, terwijl je helemaal niet weet hoe die persoon is. Bedankt voor je tip en goed dat je het opmerkt! Ik snap jou wel, ik zat echt te twijfelen hoe ik het op moest schrijven want ‘stoornissen’ kwam in mijn ogen juist weer heel ‘gestoord’ over, haha! Ook zo’n voorbeeld van vooroordelen. Ik zal het aanpassen naar iets wat er beter voor zou kunnen passen.

  5. 10 februari 2019 / 09:54

    Heel mooi geschreven. Ik hou ook niet van hokjes denken, al vrees ik dat het soms wel eens onbewust gebeurd. De laatste jaren merk ik wel dat ik me weinig tot niets aantrek wat een ander vindt wat ik doe of niet doe 🙂

    • Lianne
      Auteur
      10 februari 2019 / 19:37

      Ja helaas gebeurt het soms toch onbewust. Maar wel al goed dat je het sowieso niet al wél bewust doet of je iets aantrekt van anderen. Dat is al heel veel waard! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *