Mijn kerstverhaal aan jullie!

Ja, morgen is het Kerstmis! Morgen is het feest en dat betekent dat ik jullie even niet wilde overladen met diepzinnige artikelen, maar gewoon even met iets luchtigs. Oftewel: een heerlijk feelgood-kerstverhaal! Normaal gesproken plaats ik een keer per maand een verhaal op het platform Get inspired by books, maar omdat we deze maand doodgegooid werden met verhalen (wat natuurlijk wel een goed teken is), hebben we besloten mijn verhaal deze maand te laten voor wat het is. Wat natuurlijk erg jammer is, want een kerstverhaal schrijven is natuurlijk superleuk! Daarom bij dezen: mijn heerlijke wegdroom-kerstverhaal voor jou, lieve lezer. Lena gaat deze kerst terug naar het katholieke dorpje waar ze is opgegroeid om daar voor een verrassing te komen staan. Heel veel leesplezier en ik wens je hele fijne en plezierige kerstdagen!

Het kerstdorp

Ik haat die afgezaagde kerstliedjes die je constant op de radio hoort. Ik haat de smeltende sneeuw waar alles op de weg zo’n vieze, gladde drab wordt. En ik haat mijn moeders verplichte kerstsamenzijn met z’n allen waardoor ik verplicht terug naar het godvergeten Brabantse platteland moet terugkeren.

Dit jaar is het extra erg, want ze vroeg me om eerder te komen zodat ik nog iets mee kon krijgen van de kerstmarkt in het dorp, waar zij dit jaar de organisator van is. Met andere woorden: het kerbestuur heeft haar gevraagd om mensen te gaan zoeken voor de levende kerststal die vandaag tentoongesteld wordt en het hele dorp erop afkomt om te gaan pottenkijken. Bah. Waarom zou ik dat eigenlijk willen zien?

Was ik maar gewoon thuis in Amsterdam met de feestdagen. Bij mijn vrienden. Gewoon gezellig eten en feesten. De tijd van kerstengel spelen en ‘Wij komen tezamen’ zingen in het kerstverhaal tijdens de mis op kerstavond heb ik ver achter me gelaten.

Ik parkeer mijn auto in de straat naast het Dorpsplein, want op het Dorpsplein zelf staat alles bezaaid onder de mensen, tentjes en kraampjes. Als ik uitstap, ruik ik de sterke en vooral smerige geur van glühwein en hoor ik het bekende ‘Deck the halls’ door een koor verkleed in Charles Dickens-gewaden gezongen worden.

Ik kijk mijn ogen uit. Ik heb het oude, vertrouwde Dorpsplein nog nooit zo uitbundig aangekleed gezien. Er is een heuse Christmas Village met allemaal barretjes, kraampjes en zelfs een schaatsbaan. Ik loop verder en zie aan het einde van de village de kerststal staan waar mijn moeder het over had, compleet bezaaid met hooi, schapen, ezels en natuurlijk mijn moeder zelf.

‘Mam!’ roep ik enthousiast en loop naar haar toe.

Mijn moeder draait zich om en heeft een bezorgde blik op haar gezicht. ‘O hoi lieverd,’ zegt ze afwezig. ‘Leuk dat je er bent.’

‘Is er iets?’ vraag ik verbaasd.

Mijn moeder zucht. ‘Sharon van Zanten, het meisje dat Maria zou spelen is gisteravond door de gladheid van haar fiets gevallen en heeft haar been nu in het gips. Daar kan ze natuurlijk niks aan doen, maar nu zitten we zonder een Maria en het spel begint al over een uur!’

Is dat alles? Vergaat de wereld alleen maar omdat Maria een gebroken been heeft? Ik schraap mijn keel. ‘Vervelend, maar dat is toch wel op te lossen? Is er niemand anders?’

Mijn moeder kijkt me voor een seconde aan alsof ik de dood heb voorgesteld, maar dan worden haar ogen groot. ‘Wat een goed idee Lena, jij kunt Maria spelen!’

Wat? Ik schud drastisch mijn hoofd. ‘Nee nee nee, dat was niet wat ik bedoelde…’

‘Maar we hebben iemand nodig!’ dringt mijn moeder smekend aan.

‘Maar ik ben hier net!’ probeer ik er tegenin te gaan. Alles, ik doe alles voor haar, maar ik word absoluut geen Maria. Ik vond kerstengel al erg genoeg.

‘Je hoeft niks te doen. Je hoeft alleen maar te zitten. De kleding liggen klaar in het parochiehuis. Ik zal zo nog even langskomen. Heel erg bedankt dat je dit wilt doen schat,’ zegt mijn moeder met een trotse en dankbare blik in haar ogen en ik zucht onhoorbaar. Ach, als ik haar ermee uit de brand help.

Met flinke tegenzin loop ik naar het parochiehuis naast de kerk en doe de deur open. Ik loop naar binnen en krijg de schrik van mijn leven. Een lange, blonde jongen staat net op het moment dat ik binnenloop zijn kostuum aan te doen. Nog erger, hij staat in zijn blote torso en schrikt duidelijk nog erger dan ik. ‘Jezus!’ roept hij.

Ik kijk hem schuldig aan, maar begin dan te lachen. ‘Dus jij speelt het kindeke Jezus? Ben je daar niet wat te groot voor?’

De jongen trekt snel het beige met bruine gewaad over zijn hoofd. ‘Nee, ik speel Jozef. Ik had inderdaad dát moeten zeggen,’ grinnikt hij en nu hij me recht aankijkt kan ik hem beter zien.

O mijn god, ik herken hem. ‘Jesse?’ zeg ik verbaasd. Ik geloof het niet. Mijn vroegere klasgenootje van de basisschool staat recht voor me.

Hij lijkt me niet terug te kennen. ‘Ja,’ zegt hij aarzelend. ‘Wie ben jij dan?’

‘Lena,’ zeg ik verduidelijkend. ‘Ken je me niet meer?’

Hij kijkt me net zo ongelovig aan als ik hem. ‘Lena?’ vraagt hij dan en krijgt een grote lach op zijn gezicht. ‘Ben jij dat echt?’

‘De enige echte,’ zeg ik ongemakkelijk lachend. Zou hij nog weten dat ik hem destijds de liefde verklaard had met een doosje hartjessnoepjes en hij me ‘Bedankt voor de snoepjes, maar ik wil geen verkering met je’ op een briefje terug had geschreven? Ik hoop het niet.

‘Wauw,’ zegt hij alsof hij het nog steeds niet kan geloven. ‘Je bent heel erg veranderd.’

Ik lach flauwtjes en vat het maar als een compliment op. Wat lenzen, een beugel en een pakje blonde haarverf gelukkig al niet voor je kunnen doen. Ik pak de blauwe jurk en hoofddoek waar een briefje met ‘Maria’ bij ligt en hoop dat Jesse zo weggaat.

‘Dus jij bent de nieuwe Maria?’ zegt hij, knikkend op het kostuum wat ik in mijn handen heb. ‘Wat doe je tegenwoordig eigenlijk?’

‘Als maagd kinderen op de wereld zetten, en dan het liefst in een vervallen stal in Bethlehem,’ grap ik. ‘Nee hoor, ik ben interieurdesigner en woon in Amsterdam. en jij?’

Jesse lijkt ervan onder de indruk te zijn. ‘Amsterdam, wauw,’ zegt hij verbijsterd. De kans is groot dat hij daar maar hooguit twee keer in zijn leven geweest is.

‘En jij?’ vraag ik toch maar, ook al weet ik het antwoord al.

‘Nog altijd hier,’ zegt hij met een lachje. ‘En lesgevend op de school waar wij nog het abc geleerd hebben.’

Dat meent hij. Ik staar hem met open mond aan. ‘Leraar? Jij?’

Jesse knikt trots. ‘Ja,’ zegt hij ter bevestiging en kijkt me dan ongemakkelijk aan. ‘Sorry, ik zal je maar even laten omkleden. Tot zo.’ Hij loopt het huis uit, weer naar buiten in zijn Jozef-gewaad. Ik sta perplex. De destijds coolste en populairste jongen van de klas is altijd zonder ambities in dit katholieke gehucht gebleven. Waarom? Zo’n intelligente en knappe jongen… Wacht, waarom denk ik dat?

‘O, daar ben je!’ hoor ik mijn moeders stem, die het parochiehuis binnenloopt. ‘Kleed je maar om. We gaan zo beginnen!’

In mijn blauwe gewaad met bijpassende hoofddoek herkent hopelijk niemand me. Ik loop wat ongemakkelijk naar de kerststal en ga op mijn plaats zitten, waar Jesse, of Jozef, al op het krukje naast me zit en naar me glimlacht. Ik friemel aan mijn kleding. Hoe vaak had ik als kind niet gewenst om samen met hem Jozef en Maria te spelen? En nu, in mijn volwassen leven, is het door onvoorziene omstandigheden zover.

Iedereen staat of zit op zijn plek. De fanfare begint te spelen en het kinderkoor begint te zingen. Toeschouwers staan om de stal heen om het spektakel te bewonderen en ik lach iedereen vriendelijk toe. Het hele dorp is hier. Dit is de grootste happening van vandaag, van het kerstfeest. Iedereen is erbij, iedereen zingt liedjes en ik kan niet stoppen met lachen. Het is raar, maar zo’n warm saamhorigheidsgevoel heb ik in geen jaren meer gehad. Ik kijk naar Jesse en hij knikt me enthousiast lachend toe. Snel draai ik mijn hoofd weg en voel dezelfde vlinders opstijgen als vroeger op school.

Na het kerstspel loop ik samen met Jesse naar achteren, waar mijn moeder ons al opwacht. Ze geeft me een dikke zoen en een envelopje. ‘Hartstikke bedankt lieverd, dat je dit op het laatste moment nog kon en wilde doen.’

‘Graag gedaan. Het was erg mooi,’ zeg ik gemeend en open het envelopje, waar een glimmende dinercheque voor twee in licht te pronken. Ik kijk op om mijn moeder te bedanken, maar ze is naar de herders toegelopen. Verlegen kijk ik naar Jesse, die zijn telefoon uit zijn zak heeft gehaald en ik moet lachen. Het ziet er nogal apart uit, Jozef met een smartphone.

Dan krijg ik een idee. Ik loop naar hem toe. ‘Hé, mijn moeder heeft me een dinercheque gegeven. En aangezien Maria in een kerststal niks is zonder Jozef…’ grijns ik lachend. ‘Zou jij met me uit eten willen?’ Ik houd mijn adem in en denk terug aan die vernederende ervaring met die hartjessnoepjes.

Maar Jesse lacht dankbaar. ‘Bedankt voor het aanbod, dat lijkt me erg leuk. Sorry van toen, toen ik wel die snoepjes op had gegeten maar jou had afgewezen.’

Mijn hoofd wordt rood van schaamte. Hij weet het nog. Maar dit keer pakt hij mijn hand vast en ik voel al die vlinders weer terugkomen. ‘Maar bedankt dat je me een tweede kans geeft. En dit keer neem ik die met beide handen aan.’

Ik lach en pak zijn hand wat steviger vast. ‘Tot vanavond. en kom maar gewoon als Jesse, en niet als Jozef.’

Jesse lacht. ‘Prima, als jij dan ook gewoon Lena bent.’

Volg:
Share:

6 Reacties

  1. 24 december 2018 / 08:50

    Wat een mooie en liefdevol verhaal heb je geschreven. Ik heb er van genoten. Fijne feestdagen!

    • Lianne
      Auteur
      24 december 2018 / 12:37

      Dank je wel Darina, fijn dat je het leuk vond. Voor jou ook hele fijne feestdagen en geniet ervan!

  2. josé
    24 december 2018 / 20:29

    Ho ho ho Lianne je bent goed bezig zeg,leuk geschreven.Voor jouw en jouw lief ,fijne feestdagen🎄🎄🎄

    • Lianne
      Auteur
      27 december 2018 / 10:24

      Bedankt José, hopelijk heb jij ook fijne feestdagen gehad!

  3. 27 december 2018 / 08:58

    Wat een leuk feelgood-verhaal vol liefde en met een mooi happy end! <3 Ik hoop dat jij ook fijne kerstdagen hebt gehad.

    • Lianne
      Auteur
      27 december 2018 / 10:25

      Dank je wel, fijn dat je het leuk vond <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *