Ik ben schrijver en ik vertel dat niet graag

Gemaakt door Romy Veul.

Huh? Waarom zou ik niet graag vertellen dat ik schrijf? Het is wat ik het allerliefste doe en daarom is het mijn droom om er ooit fulltime mijn beroep van te maken. Maar wat ik er moeilijk aan vind, is om daadwerkelijk te zeggen dat ik schrijver ben. Niet aan vreemde mensen, daar stel ik me gewoon vrolijk aan voor als schrijver, maar juist aan bekende mensen. Waarom? Dat leg ik je vandaag uit!

Als vriendinnen, kennissen of zelfs mijn ouders iets vragen als: ‘En hoe gaat het met schrijven?’ wimpel ik het altijd een beetje af met: ‘Oh, goed’, en praat ik daarna liever verder over wat anders. De meesten praten juist met veel trots over zoiets. Maar ik vermijd het onderwerp liever. Dat heeft een paar redenen:

  • Ik stond altijd bekend als dat verlegen, stille meisje dat met kinderen wilde werken. Nu doe ik ineens totaal iets anders en dat komt misschien raar over.
  • Ik ben bang dat mensen denken: Daar heb je Lianne weer die niet weet wat ze wil. Ze zong toch altijd en speelde toch toneel? En nu wil ze ineens een boek schrijven? Waar komt dat dan vandaan?
  • Ik heb het er nooit met iemand over gepraat dat ik al sinds de middelbare school schreef, en nu komt het in een keer uit het niets en onverwachts. Ik ben zo bang dat mensen dat dan raar vinden. Dat ze denken dat dit niet echt mijn droom is, maar de zoveelste hobby die ik uit wil proberen.

Ik vind het ook een beetje raar dat ik dit juist heb bij mensen die heel dicht bij me staan. Bij vreemde mensen, op Instagram of mijn nieuwe vriendinnengroep stel ik me wel gewoon vrolijk voor als schrijver. Omdat zij mij nooit anders hebben gekend. Daarom ben ik op Instagram veel meer bezig om een schrijver te zijn, maar op Facebook juist totaal niet. Vanwege al die mensen die nog ken van voordat ik er serieus mee bezig was, en omdat ik dan bang ben voor bovengenoemde redenen.

Eigenlijk vind ik het nergens op slaan en wil ik van die angst af, maar dan zal ik een drempel over moeten. Om te beginnen dus met deze blog. Ik wil hiermee laten zien dat schrijven voor mij niet zomaar een bevlieging of de zoveelste hobby is. Ik doe het net zolang als dat ik zing, alleen heb ik dat nooit geuit. Ik schreef zonder dat iemand het wist hele verhalen in schriftjes en klapperblaadjes op mijn slaapkamer. Ik wilde hier ooit iets mee doen, alleen is het pas sinds een paar jaar dat het echt serieus is, en dat ik het openbaar maak. Ik wil dat mensen die dichtbij me staan, of van die tijd gekend heb, weten dat dit echt is wat ik wil. Ook al heb ik daar vroeger nooit echt over gesproken, zoals je dat doet als je een droom hebt. Ik was bang dat mensen dat raar of stom zouden vinden, en dat ben ik nu nog steeds. ‘Wat een rare droom. Wie wil er nu nog schrijver worden? Wie leest er nu nog boeken?’ Dat wil ik, omdat ik ervoor wil zorgen dat mensen met mijn verhalen weer gaan lezen. Omdat ze dat door drukte, of om met de massa mee te lopen niet meer doen.  Ik wil mensen blij en vrolijk maken van mijn verhalen, en dat ze even alle dagelijkse en nare dingen kunnen vergeten en zichzelf kunnen verliezen in een verhaal. Ik wil dat mensen gaan lezen om dezelfde reden dat ik ooit ben gaan schrijven.

Vind jij het ook moeilijk om je omgeving te vertellen dat je een hobby/passie/droom hebt en dat dit is wat je het allerliefste doet?

Groetjes en een dikke x!

-Lianne

Volg:
Share:

22 Reacties

  1. 15 oktober 2018 / 12:36

    Herkenbaar! Maar het geeft echt niets om veel interesses te hebben en daar mee bezig zijn. En schrijven is natuurlijk het allerleukste wat er bestaat, dus ga ervoor! Super dat je door dit blog er toch weer wat meer voor je droom uitkomt!

    • Lianne
      Auteur
      15 oktober 2018 / 16:05

      Dank je wel! Ja klopt, schrijven is natuurlijk het allerleukste om te doen en daarom ben ik het ook gaan doen, alleen dit is nog wel een stap die ik moeilijk vind. Maar toch kom ik er op een gegeven moment wel <3

  2. 15 oktober 2018 / 13:51

    Heel herkenbaar inderdaad. In mijn directe omgeving schrijft niemand, en gelezen wordt er ook nauwelijks. Daardoor ging ik er van uit dat het mensen toch niet zou interesseren dat het juist mijn grootste wens en passie is. En zelfs mijn ouders wimpel ik nog wel eens af.

    Schrijven is zó persoonlijk, want alle verhalen komen uit het brein en hart van de schrijver. Ik voel me af en toe alsof ik naakt loop, en dat wil ik tegelijkertijd beschermen. Daarom durf ik weinig te vertellen over het proces zelf; eerst maar eens een boek afronden.

    • Lianne
      Auteur
      15 oktober 2018 / 16:08

      Ja jammer hè, dat heb ik ook. Dat er niemand in mijn directe omgeving is die veel leest of schrijft. Dus wordt het ook moeilijker om ervoor uit te komen. En dat heb je heel mooi gezegd, dat schrijven zo persoonlijk is. Dat maakt het waarschijnlijk nog moeilijker. Mensen kunnen alles van jou gaan lezen. Alhoewel ik weet dat ik goed schrijf, is dat toch een drempel die ik over moet. Toch vind ik het een mooi compliment als iemand uit mijn directe omgeving zegt: ‘Wat schrijf jij goed! Ik lees het echt met plezier!’ Dat maakt het al iets makkelijker om erover te praten 🙂

  3. Nikki
    15 oktober 2018 / 14:36

    Het schrijven van deze blog is al een eerste stap in het doorbreken van dit patroon en het plaatsen van deze blog is de tweede stap! Laat de hele wereld maar weten dat jij schrijver bent. Je bent daar sowieso al goed mee bezig door dit aan vreemden zo te introduceren en nu nog je eigen omgeving. Ik snap je heel goed – het kan soms moeilijk zijn om iets binnen je eigen omgeving kenbaar te maken dan aan mensen die je niet kent. Toen ik begon met De wijze lessen van een twintiger vond ik dit op social media heel makkelijk om te delen, maar in mijn directe omgeving vond ik dat een stuk moeilijker.

    Dat komt omdat ik bang was voor kritische meningen zoals ‘daar kun je toch niet van leven’ of ‘is het niet verstandig dat je een opleiding gaat doen?’, noem het maar op. Allerlei angsten dat mensen mij niet serieus nemen – en dat kunnen ze ook niet – als ik mezelf niet serieus neem. Nu weet ik dat het niet uitmaakt wat een ander zegt op mijn plannen, zolang ik me zelf maar goed voel bij wat ik doe. Lieverd, ik ben mega trots op jou en ga in je eigen kracht staan – dan komt de rest vanzelf! Dikke knuffel.

    • Lianne
      Auteur
      15 oktober 2018 / 16:12

      Wat een ontzettend lieve reactie Nikki! En je hebt helemaal gelijk. Ik wil dit patroon doorbreken en het schrijven van deze blog en het delen op Facebook (mijn privé Facebook weliswaar) is al een mooie eerste stap. Inderdaad zijn de meningen van mensen die dichtbij staat zo eng om te horen. Al heb ik er nooit negatieve reacties op gekregen, maar ik ben meer bang dat mensen denken dat ik dit inderdaad niet serieus neem of weer met de zoveelste hobby iets probeer te bereiken. Toch ben ik al heel veel stappen verder dan een paar jaar geleden, toen ik er nog met bijna niemand over sprak. Het gaat zeker goed komen en jij bent daar zeker een goede helper in! <3 Bedankt voor je lieve woorden!

  4. 15 oktober 2018 / 15:32

    Herkenbaar maar laat het wel stééds meer weten. Vooral nu ik een schrijfgroep begeleidt.

    • Lianne
      Auteur
      15 oktober 2018 / 16:14

      Een schrijfgroep begeleiden is ook al een hele mooie stap om er toch meer over te gaan praten. Je bent al heel goed bezig!

  5. 15 oktober 2018 / 15:40

    Herkenbaar. Ik weet nog dat ik vertelde aan kennissen dat ik een boek aan het schrijven was. Men was wel geïnteresseerd maar had het misschien niet achter mij gezocht? Geen idee. Het is nu juist dat ik wel vertel dat ik een boek schrijf, maar bloggen, dat snapt niet iedereen. Daar heeft men dus een bepaald beeld bij ofzo.

    • Lianne
      Auteur
      15 oktober 2018 / 16:16

      Ja klopt, dat idee heb ik ook meer. Mensen zijn wel nieuwsgierig of geïnteresseerd, maar dan ben ik bang dat ze gedachten erachter hebben als: oh, ben je nu ineens hiermee bezig? Ik dacht dat je dit en dat leuk vond, en nu ineens een boek? Bloggen is een mooie stap om die onzekerheid te doorbreken. Je bent goed bezig!

  6. 15 oktober 2018 / 16:53

    Ook hier herkenbaar! Inderdaad op social media en mijn website gaat praten erover mij goed af. Maar bij vrienden en familie treed er toch een soort verlegenheid/onzekerheid op. Praat er wel steeds meer over, dus dat scheelt wel. Hoewel ik toch ook nog wel een reactie kreeg als ‘oh ben je ineens aan het schrijven, goh hoe dat zo ineens?’ Dan is het soms wel eens lastig uitleggen dat het niet zo ineens is, dat ik het altijd al deed, maar er niet veel over vertelde. Merk bij sommige mensen dat ze ook wel moeten leren mij anders te zien. Inderdaad niet alleen als dat verlegen meisje wat niet veel over zichzelf verteld, maar als de schrijfster die meer naar de voorgrond treed. 🙂

    • Lianne
      Auteur
      15 oktober 2018 / 22:01

      Gek is dat hè, die onzekerheid bij juist familie/vriendinnen of bekenden. Inderdaad die ‘oh, zo ineens?’ reacties, daar ben ik dus ook zo bang voor. Daarom probeerde ik het door middel van deze blog uit te leggen. Dat dat echt niet ineens is en dat altijd in me heeft gezeten, en dat ik dat nu pas echt kenbaar maak. Goed dat jij hier ook meer werk van maakt 🙂

  7. 15 oktober 2018 / 21:16

    Wat een mooi en oprecht artikel! Ik begrijp je onzekerheid wel. Toen ik net begon met bloggen, vond ik het zelf ook af en toe wel lastig om dat wereldkundig te maken bij bekenden. Maar eigenlijk zijn de onzekerheid en invulgedachten nergens voor nodig. Mijn ervaring is dat mensen het vaak eigenlijk heel leuk vinden als ik vertel over mijn blog/schrijfwerk of daar iets van laat zien. De gedachte daaraan helpt mij nu steeds om er wél open over te durven zijn. Ik kan het je zeker aanraden om de mensen voor wie je bang bent dat ze er iets van vinden, een keer een blogartikel of een stukje van je verhaal te laten zien. Je zult merken dat ze het echt niet raar of een bevlieging vinden, maar vooral gewoon blij worden van het feit dat jij dit met zo veel enthousiasme en passie doet 🙂

    • Lianne
      Auteur
      15 oktober 2018 / 22:04

      Mooi om te horen dat jij door middel van het bloggen toch een mooie stap hebt gezet om aan de wereld te laten weten dat jij schrijft. Daarom schrijf ik deze blog ook, om er wat aandacht aan te schenken. En je hebt helemaal gelijk. Misschien is het gewoon meer mijn eigen onzekerheid en denken mensen juist inderdaad dat ze het hartstikke leuk vinden. Dat is wel zeker een goede tip van jou! Die ga ik in gedachten houden voor later, als ik nóg een stapje verder ben in het te durven uiten 😉

  8. 16 oktober 2018 / 13:45

    Herkenbaar hoor, veel mensen in mijn directe omgeving weten ook niet dat ik een blog heb. Ik lees dus graag mee met de mooie comments die je al gekregen hebt op jouw eerlijke stukje. Kan ik ook weer van leren 😉

    • Lianne
      Auteur
      17 oktober 2018 / 11:15

      Bedankt voor je reactie 🙂 Fijn dat je hier nog veel van kunt leren en tips uit kunt halen, want dat is uiteindelijk de bedoeling. Hopelijk kun je dit in de toekomst ook veel makkelijker tegen mensen in je omgeving vertellen 🙂

  9. 17 oktober 2018 / 12:52

    Ik snap precies wat je bedoelt! Ze hebben ook altijd een mening he die vriendinnen. Vreemden hebben dat niet. Ik moet ook steeds vaker uitleggen waarom bloggen zo leuk is. Tegenwoordig geef ik mn kaartje en hou erover op. Als ze echt benieuwd zijn kijken ze daar maar.

    • Lianne
      Auteur
      18 oktober 2018 / 14:45

      Slim om je kaartje te geven, dan hoef je er niet meer over door te praten. Wel vervelend dat juist vriendinnen en mensen die naast je staan het niet snappen. Dat vind ik ook zo jammer eraan.

  10. 24 oktober 2018 / 21:51

    Ik vind het soms ook gek/raar om over mijn bedrijf te vertellen en ben dan al gauw uitgekletst en dan begin ik over iets anders haha. Dat is ook supergraag scrap vertel ik soms niet eens, bang voor het idee dat mensen dat gek of oubollig vinden, zou ik natuurlijk eigenlijk gewoon schijt aan moeten hebben haha! Maar gelukkig heb ik nu ook een aantal ondernemende vriendinnen dus daar kan ik wel lekker mee kletsen over onze bedrijven! 😀 Maar eigenlijk moeten we gewoon supertrots zijn en dat meer laten merken! <3

    • Lianne
      Auteur
      25 oktober 2018 / 10:43

      Gek hè, dat je toch niet zo graag over je onderneming of hobby’s praat. Ik herken het helemaal. Het scheelt inderdaad als je mensen kent die in hetzelfde schuitje zitten. Als ik dat niet had, dan praatte ik er nog minder over. Dus het helpt wel 🙂

  11. 25 oktober 2018 / 11:58

    Dit is zo ontzettend herkenbaar. Ik heb mijn blog ook niet op Facebook gepromoot om precies dezelfde reden. Grappig om in de reacties te lezen dat dit bij zoveel mensen een snaar raakt. Eigenlijk best jammer dat we iets waar we zo gepassioneerd over zijn niet goed kunnen delen met onze omgeving.

    • Lianne
      Auteur
      26 oktober 2018 / 12:03

      Ja inderdaad, ik sta ervan te kijken dat dit zoveel herkenbaarheid oproept. Zo jammer dat we ons ervoor schamen onze passie te delen, terwijl we daar toch trots op mogen zijn. Maar gelukkig is herkenning en steun krijgen al heel wat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *